حسین علیزاده - درحالی كه تاكید میكرد، برایش غیرقابل تصور بوده است كه روزی در این شرایط بخواهد دربارهی عاشورپور سخن بگوید، ابراز كرد: همه از نبودن عاشورپور متاثرند؛ همهی ما از این دنیا رخت خواهیم بست؛ امروز ما با بخشی از عشق و تاریخمان بدرود میگوییم.
علیزاده، عاشورپور را سمبل تمام خوشیها و ناكامیهای انسان دانست و افزود: آنچه كه من از او یاد گرفتم همیشه امید بود، اگر تمام عمر او را بررسی كنیم، میبینیم كه همیشه شعرهای امیدوارانه میگفت و میخواند؛ هیچ وقت ندیدم كه غمی را بروز دهد.
وی افزود: درست است كه از نبودش متاثریم، اما نباید امید را از یاد ببریم، زیرا كه سمبل امید همیشه باقی است؛ او تمام چیزهایی را كه میخواست در دل ما كاشته و اگر روزی ناامید بودید، كافیست شعر "امید" او را گوش كنید.
علیزاده متذكر شد: عاشورپور سخت میكوشید و ناامید هم نمیشد. در زندگی خصوصی نیز بهرغم آنكه همیشه با دشواریهایی مواجه بود، اما امیدواری را از دست نمیداد. آنچه او در دل ما كاشت، جاودانه، همچون خودش خواهد ماند.
